No século XIX, o transporte de pasaxeiros era relativamente rudimentario: o tren era o medio de transporte público máis sofisticado, mentres que as persoas privilexiadas utilizaban carruaxes e bicicletas. Ao principio, ambos estaban provistos de rodas de madeira. Co fin de facelas máis resistentes ao desgaste, as bandas de rodaxe das rodas ían provistas de bandas de ferro e, nunha etapa posterior, de “pneumáticos” de caucho sólido (vulcanizado) natural. O proceso de vulcanización inventouse aproximadamente, ao mesmo tempo en diferentes lugares: por Charles Goodyear e Nathaniel Hayward en Estados Unidos, Friedrich Ludersdorf en Alemaña e Thomas Hancock no Reino Unido. Con esta innovación reducíronse os niveis de ruído e mellorouse a comodidade nas abruptas estradas e camiños daquela época.

Fitos significativos

Estados Unidos, 1845: Robert William Thompson patenta o primeiro pneumático cheo de aire, pero é demasiado custoso para resultar atractivo desde o punto de vista comercial.

Alemaña, 1886: Karl Benz desenvolve o primeiro ?automóbil?, un vehículo de tres rodas. No mesmo ano, o seu compatriota, Gottlieb Daimler, converte unha carruaxe ordinaria nun vehículo autopropulsado.

Irlanda, 1888: O veterinario John Boyd Dunlop realiza experimentos iniciais con rodas neumáticas. A primeira versión que produce, fabricada en coiro cunha banda de caucho, utilízaa para facer que a bicicleta do seu fillo circule con maior fluidez.

1889: Dunlop abre a súa fábrica en Dublín, Irlanda. Antes de finais de século, tamén se desenvolven novas tecnoloxías en Estados Unidos, Alemaña e Francia, tecnoloxías nas que o caucho é o principal compoñente.

Alemaña, 1892: Continental fabrica a súa primeira roda neumática, tamén para bicicletas. Michelin fai o mesmo en Francia.