Hai veces que o destino se empeña en poñerche a unha persoa diante constantemente e, se algo aprendín co tempo, é que a vida pode darche segundas oportunidades. Tras o falecemento do meu pai, unha viaxe improvisada coa miña amiga Laura regaloume primeiro o «quen»: Javi e despois o «onde»: a súa illa.

Aquel intenso verán trouxo emocións atopadas á miña vida: a incerteza dun futuro onde Lucía converteuse na miña máxima prioridade e o reencontro con persoas do pasado que nunca se foron.

E é que son só uns segundos os que tardamos en pasar da felicidade máis absoluta ás dúbidas infinitas. Os mesmos segundos que tarda o sol en ocultarse. E así, contando atardeceres, puiden descubrir que con cada posta de sol chega a promesa dun novo día.