O doutor Frankl, psiquiatra e escritor, adoita preguntar a os seus pacientes afectados de múltiples padecimientos: «Por que non se suicida vostede? E moitas veces, das respostas extrae unha orientación para aplicar a psicoterapia: a este, o que lle ata aá vida son os fillos; ao outro, un talento, unha habilidade sen explotar; a un terceiro, quizais, só uns cuantos recordos que merecen a pena rescatar do esquecemento. Tecer estas tenues hebras de vidas rotas nunhaurdimbre firme, coherente, significativa e responsable é o obxecto co que se enfronta a logoterapia. Nesta obra, Viktor E. Frankl explica a experiencia que lle levou ao descubrimento da logoterapia. Prisioneiro, durante moito tempo, nos desalmados campos de concentración, el mesmo sentiu na súa propio ser o que significaba unha existencia espida. Como puido el que todo o perdera, que vira destruír todo o que valía a pena, que padeceu fame, frío, brutalidades sen fin, que tantas veces estivo a piques do exterminio, como puido aceptar que a vida fose digna de vivila? O psiquiatra que persoalmente tivo que enfrontarse a tales rigores merece que se lle escoite, pois ninguén como el para xulgar a nosa condición humana sabia e compasivamente. As palabras do doutor Frankl alcanzan un amorne sorprendentemente esperanzador sobre a capacidade humana de transcender as súas dificultades e descubrir a verdade conveniente e orientadora.