A finais dos anos 70 a ETA impuxera a súa lei de ferro nas provincias vascas e Navarra, especialmente nas zonas rurais. Os seus continuos e feroces atentados estremecían ao país e atafegaban ao Estado. E as forzas de seguridade (xunto aos militares, as súas dianas preferidas) víanse impotentes para contrarrestar a arremetida criminal. En febreiro de 1980, tras o atentado en Ispáster que acabou coa vida de seis gardas, comeza a súa actividade unha nova unidade de elite da Garda Civil: o Grupo Antiterrorista Rural (GAR) cuxos obxectivos eran reconquistar o espazo público, dar seguridade a persoas e institucións, loitar contra a banda con novos métodos e chegar ata o último recuncho das provincias vascas para sentar as bases da información antiterrorista. En definitiva, acosar á ETA e a súa contorna ata o seu último tobo. Trinta anos despois, investidas tórnalas, a ETA foi derrotada, aínda que nunca o recoñecese. Da man de Juan José Mateos, veterano da unidade e vítima da ETA, esta é a historia do seu peor pesadelo e unha das causas principais da súa desaparición: o GAR, a quen debo gran parte da vitoria da democracia contra a barbarie.